Przewodnik strojenia

Buduj stabilny profil statku powietrznego od zewnątrz do środka. Najpierw wyznacz fizyczne granice urządzenia, ustal podstawowe czucie sterów statku powietrznego, dodaj charakter mechaniczny, a następnie wprowadzaj kolejne efekty operacyjne, każdy w powtarzalnym locie próbnym.

Jak łączą się warstwy strojenia

Końcowy wynik kształtują cztery warstwy. Dostrajaj je w tej kolejności, ponieważ błąd w warstwie zewnętrznej zmienia każdą warstwę znajdującą się pod nią.

1. 1. Fizyczne granice sprzętu. Limity pochylenia i przechylenia ograniczają ciągłe wyjście osi. „Wibracje i szczegóły” niezależnie ogranicza efekty okresowe i przejściowe; podąża za niższym z limitów osi tylko do czasu, aż go ustawisz. Te ustawienia urządzenia pozostają oddzielone od wzmocnień profilu statku powietrznego.
2. 2. Poziom profilu. „Wzmocnienie główne” skaluje cały profil jednocześnie, zachowując równowagę między sprężyną, trwałymi obciążeniami, wibracjami i efektami jednorazowymi.
3. 3. Model statku powietrznego. „Układ sterowania” wybiera podstawową zależność między pilotem, sterami, obciążeniem aerodynamicznym i statkiem powietrznym.
4. 4. Poszczególne efekty. „Siły”, „Czucie sterów”, „Trymer”, „Autopilot”, „Wzmocnienia efektów” i „Krzywe sprężyny” dopracowują konkretne wrażenia, gdy pierwsze trzy warstwy są już stabilne.

Zanim dotkniesz suwaka

Zamocuj bazę, sprawdź kierunek pochylenia i przechylenia na stronie „Lot testowy”, ustaw ostrożny limit na stronie „Sprzęt” i zduplikuj najbliższy wbudowany profil startowy. Dostrajaj kopię za każdym razem przy tym samym statku powietrznym, załadunku, pogodzie i stanie symulatora.

1. Zanim zmienisz profil statku powietrznego, sprawdź fizyczny kierunek pochylenia i przechylenia. Odwrócone wyjście popraw jeden raz na stronie „Sprzęt”, zamiast kompensować je w każdym profilu.
2. Domyślne limity pochylenia / przechylenia wynoszą 100% / 100% dla starszych konsumenckich drążków SideWinder i Logitech, 35% / 35% dla baz drążków MOZA, 35% / 50% dla wolantów MOZA AY90 i AY210 oraz 20% / 20% dla kwalifikujących się joysticków spoza listy. Te wartości procentowe ograniczają zadane wyjście. Zacznij od przypisanych limitów i obniż je odpowiednio do sposobu montażu i własnego komfortu. Brunner FFB-H / FFB-G nie ma regulacji skali siły i pozostaje na 100%, ponieważ Bridge zarządza własnymi wzmocnieniami bazy w stanie uzbrojonym.
3. Wczytaj najbliższy wbudowany profil startowy, zduplikuj go i nadaj kopii nazwę zawierającą statek powietrzny i sprzęt. Pozostaw profil startowy bez zmian jako znany punkt odniesienia.
4. Wybierz jeden wariant załadunku, jedno ustawienie wstępne pogody, jeden pas startowy i jedną trasę testową. Przy każdym porównaniu używaj tego samego stanu symulatora, aby suwak pozostawał jedyną celowo zmienianą zmienną.

Lot testowy · Sprzęt → Kalibracja

Stosuj jedną powtarzalną pętlę testową

Dla każdej grupy stosuj tę samą pięcioetapową pętlę. Pozwala ona odróżnić rzeczywistą poprawę od innego stanu statku powietrznego lub chwilowego wrażenia.

1. Zaobserwuj stan wyjściowy. Przeleć raz w wybranych warunkach i opisz problem prostymi słowami: czucie zbyt ciężkie, zbyt lekkie, gwałtowne, opóźnione, zaszumione, nieobecne lub męczące.
2. Zmień jedno ustawienie. Dla wzmocnienia stosuj krok 2–5 punktów procentowych, a dla ustawień prędkości, krzywej lub progu zadziałania — jeden mały krok.
3. Powtórz ten sam manewr przy tej samej prędkości i konfiguracji. Nie oceniaj zmiany dotyczącej przelotu podczas podejścia ani przy innym poziomie turbulencji.
4. Obserwuj odpowiedni kanał na stronie „Panel”. Aktywność dowodzi, że model sił zażądał efektu; nie dowodzi, że urządzenie wytworzyło użyteczny efekt fizyczny. Oceniaj łącznie kanał i sam element sterujący.
5. Zachowaj, dopracuj lub cofnij zmianę, zanim zajmiesz się kolejną grupą. Zapisz krótką notatkę, gdy wynik zależy od konkretnego wariantu statku powietrznego lub konfiguracji sprzętu.

Etap 1 — Wzmocnienie główne

Raz potwierdź limit na stronie „Sprzęt”, a następnie zacznij od wartości „Wzmocnienie główne” we wbudowanym profilu. Limity sprzętowe ograniczają urządzenie, „Wzmocnienie główne” skaluje cały profil statku powietrznego, a „Maksymalna siła wyjściowa” ogranicza trwałe obciążenie pochylenia lub przechylenia w obrębie tego profilu. Wykonaj normalny krąg nadlotniskowy i najpierw dostosuj „Wzmocnienie główne”.

• Gdy sprężyna, trwałe obciążenia i efekty wydają się zbyt silne, zmniejsz „Wzmocnienie główne”. Proporcje między nimi pozostają nienaruszone.
• Gdy zwykłe efekty wydają się zrównoważone, ale mocne wychylenie w pochyleniu lub przechyleniu trafia na twardą ścianę, zmniejsz ustawienie „Maksymalna siła wyjściowa” dla danego profilu. Ponownie sprawdź obie osie przy dużym wychyleniu.
• Przejdź dalej, gdy możesz komfortowo kołować i wykonać jeden krąg nadlotniskowy, ster zachowuje użyteczny zakres ruchu, a mniejsze efekty pozostają wyraźne.

Układ sterowania

„Układ sterowania” znajduje się w sekcji Strojenie → Konfiguracja statku powietrznego → Statek powietrzny. Opcje „Ręczny”, „Hydrauliczny”, „Fly-by-wire” i „Wiropłat (śmigłowiec)” wybierają różne zachowanie modelu sił i określają, które sekcje są istotne.

• Ręczny Używaj w przypadku sterów linkowych, popychaczowych lub innych sterów odwracalnych. Prędkość i wychylenie sterów tworzą bezpośrednie obciążenie aerodynamiczne, a trymer odciąża utrzymywane obciążenie.
• Hydrauliczny Używaj w przypadku sterów ze wspomaganiem, ze sztucznym czuciem lub ograniczonym przenoszeniem sił zawiasowych. Model zachowuje centrowanie, łagodząc przenoszone obciążenie aerodynamiczne.
• Fly-by-wire Używaj w przypadku odizolowanego sidesticka ze stałym sztucznym czuciem. Profil wycisza zależności obciążenia sterów i efekty urządzenia, których prawdziwy sidestick nigdy by nie przekazał.
• Wiropłaty Używaj dla drążka cyklicznego. Włącza to tłumienie drążka cyklicznego, działanie trymera siłowego i efekty właściwe dla wiropłatów, usuwając założenia dotyczące stałopłatów.

Wybierz na podstawie rzeczywistej architektury sterowania statku powietrznego, zanim zaczniesz oceniać siłę. Regulacja suwaka nie skoryguje zależności sił wynikających z niewłaściwego układu sterowania.

Siły

Etap 2 — Sprężyna centrująca (sekcja „Siły”)

Leć prosto i poziomo z prędkością przelotową, lekko puść ster i obserwuj jeden powrót do środka. Dostosuj ustawienie „Siła sprężyny”, aby powrót był równy i zdecydowany. Używaj ustawienia „Martwa strefa sprężyny” tylko przy terkotaniu wokół środka lub nadmiernym luzie. Użyj ustawienia „Minimalna sprężyna przy małej prędkości”, aby ustawić sztywność na płycie postojowej i podczas kołowania, a następnie ponownie sprawdź prędkość podejścia.

Etap 4 — Obciążenie aerodynamiczne (sekcja „Siły”)

Utrzymuj niewielkie wychylenie w pochyleniu i niewielkie wychylenie w przechyleniu przy prędkości podejścia, przelotowej i wyższej, bezpiecznej prędkości. Dostrajaj „Obciążenie steru wysokości” i „Obciążenie lotek” niezależnie. Za pomocą ustawienia „Ogólne obciążenie aerodynamiczne” ustaw ich wspólny poziom, „Prędkość przelotowa odniesienia” — prędkość, przy której pojawia się zaprojektowane obciążenie, „Krzywa prędkości” — to, jak gwałtownie ono narasta, a „Maksymalna siła wyjściowa” — limit ciągłej siły.

Trymer i czucie drążka w samolotach

Trymer zmienia wyważenie statku powietrznego. Odciążenie nacisku zmienia obciążenie, które utrzymujesz; przesuwający się środek sprężyny zmienia położenie spoczynkowe. Kompensacja wejścia zapobiega temu, aby ten ruch dodawał niepożądane polecenie steru wysokości. To odrębne funkcje.

W sekcji Strojenie → Trymer suwaki „Odciążenie trymerem pochylenia” i „Odciążenie trymerem przechylenia” skalują reakcję na trymer. 100% nie gwarantuje zerowego nacisku. Bez trymera lotek pozostaw odciążenie przechylenia na zerze. Sekcja „Krzywe sprężyny” zmienia sztywność. Wejście symulatora skonfiguruj osobno.

Konfiguracja symulatora i urządzenia

W przypadku obsługiwanych urządzeń innych niż MOZA w MSFS 2024 otwórz Sprzęt → Urządzenie → Pochylenie i przechylenie MSFS. Włącz pauzę w MSFS. Skopiuj profil kontrolera, wybierz kopię i usuń oba przypisania osi: steru wysokości i lotek. Potwierdź listę kontrolną, a następnie wybierz „Włącz pochylenie i przechylenie”. Bridge nie może zweryfikować tych przypisań. Nie zamykaj programu Bridge; „Rozbrój” zatrzymuje siły, ale zachowuje wejście. Przed zamknięciem programu Bridge lub wyłączeniem jego wejścia wybierz oryginalny profil MSFS.

AY90/AY210 korzystają z obsługiwanej ścieżki kompensacji w firmware; zachowaj ich przypisania osi w symulatorze. X-Plane 12.2+ może używać natywnej kompensacji w zgodnych konwencjonalnych statkach powietrznych. Żadna z tych ścieżek nie gwarantuje obsługi niestandardowego trymera ani autopilota w dodatkach. MSFS 2020 nie korzysta z opisanej powyżej konfiguracji wejścia MSFS 2024.

Otwórz Strojenie → Siły → Krzywka centrująca, aby dodać zaokrąglony opór wokół wytrymowanego środka w osiach pochylenia i przechylenia. Te elementy należą do profilu statku powietrznego i są ukryte w profilach śmigłowców.

Krzywka centrująca →

Najpierw ustal siłę sprężyny, obciążenie aerodynamiczne i odciążenie trymerem. Jeśli opór nadal narasta w niewłaściwy sposób w miarę oddalania się od środka lub sprężyna pochylenia powinna słabnąć albo sztywnieć wraz ze zmianą ustawienia trymera, użyj sekcji Strojenie → Krzywe sprężyny: zmień jedną krzywą, zastosuj ją w stanie rozbrojonym, powtórz ten sam manewr i zapisz profil tylko wtedy, gdy zmiana pomaga. Krzywe sprężyny →

Tłumienie, tarcie, bezwładność i progresywne ograniczniki

Ustawienia w sekcjach Czucie sterów → Opór oraz Ograniczniki zakresu ruchu dodają do wybranego profilu statku powietrznego charakter mechaniczny realizowany lokalnie w urządzeniu. Dostrajaj je w powtarzalnych warunkach lotu na żywo, gdy sprężyna, obciążenie aerodynamiczne i trymer są już stabilne. Dodawaj po jednym współczynniku naraz i testuj pochylenie oraz przechylenie osobno.

• Tłumienie przeciwdziała fizycznemu ruchowi elementu sterowania, a opór rośnie wraz z szybkością ruchu. Zacznij od niskiej wartości. Zwiększaj ją dla jednej osi, aż przeregulowanie ustąpi, i przestań, zanim szybkie korekty zaczną wydawać się opóźnione.
• Tarcie dodaje opór, gdy zaczynasz poruszać elementem sterowania lub kontynuujesz ruch. Przesuwaj powoli przez pełny zakres ruchu, kilka razy zmieniając kierunek. Zmniejsz wartość, gdy siła progowa wydaje się lepka, nierówna lub męcząca.
• Bezwładność dodaje opór przy zmianach ruchu elementu sterowania. Używaj małych wartości, aby dodać wrażenie masy sterów. Zmniejsz wartość, gdy zmiany kierunku wydają się ospałe lub oderwane od ruchu ręki.
• Progresywne ograniczniki dodają rosnący opór w pobliżu wybranej granicy zakresu ruchu. Ustaw początek działania blisko rzeczywistej granicy użytecznego zakresu ruchu, a następnie dodaj tyle siły, aby powstała progresywna ściana bez szarpnięcia.

Strona „Sprzęt” odpowiada za limity pochylenia, przechylenia i wibracji, kalibrację tłumienia oraz minima „Opór bazy” stosowane w stanie uzbrojonym. Strona „Strojenie” odpowiada za tłumienie, tarcie, bezwładność, progresywne ograniczniki, tryb wejścia, podążanie i inne efekty statku powietrznego. Profil może dodać opór ponad minima obowiązujące w stanie uzbrojonym. Rozbrojenie przywraca przechwyconą konfigurację bazy.

Zobacz przegląd rodziny MOZA

Wzmocnienia efektów

Efekty operacyjne dodawaj dopiero wtedy, gdy podstawowe czucie sterów i pasywna mechanika są stabilne. Testuj każdą rodzinę efektów w warunkach lotu, które ją aktywują, i podczas regulacji obserwuj odpowiedni kanał na stronie „Panel”.

1. Podłoże: kołuj z prędkością 10–20 kt po utwardzonej nawierzchni, przejedź przez nierówną nawierzchnię, delikatnie zahamuj, wykonaj jedno celowe gwałtowne zatrzymanie i przeprowadź rozbieg. Dostrój wibracje pasa startowego, wstrząsy podwozia, drżenie hamulców, shimmy przedniego koła i przyspieszenie na ziemi tak, aby każde zdarzenie pozostało rozpoznawalne.
2. Lot z małą prędkością: stopniowo zbliżaj się do przeciągnięcia na bezpiecznej wysokości. Najpierw ustaw aerodynamiczne drgania przy przeciągnięciu. Stick shaker dodawaj tylko dla statku powietrznego, który ma fizyczny stick shaker, i sprawdź, czy efekt zaczyna się w chwili, gdy statek powietrzny wchodzi w stan ostrzeżenia.
3. Konfiguracja: raz wypuść i schowaj podwozie oraz przejdź przez każde położenie klap. Rozróżnij stopień dźwigni, rzeczywisty ruch powierzchni, dojście powierzchni do położenia, ciągłe drgania i ciągły opór. Każdy efekt powinien pojawiać się przy własnym zdarzeniu i pozostawać krótki lub ciągły, zgodnie z założeniem.
4. Moc: porównaj bieg jałowy, ustabilizowane ustawienie przelotowe i moc startową. „Wibracje silnika” powinny podążać za pracującymi silnikami i stanem mocy. „Strumień zaśmigłowy — pochylenie” ma zastosowanie tylko w statkach powietrznych, w których czucie steru wysokości zmienia się pod wpływem strumienia zaśmigłowego.
5. Podejście i lądowanie: leć w pełnej konfiguracji do lądowania, użyj spojlerów tam, gdzie to właściwe, przeleć przez lekką turbulencję i wykonaj normalne przyziemienie. Dostrajaj opór, drgania, turbulencję, fakturę wiatru pionowego i uderzenie przy przyziemieniu, każde w jego własnym, rozpoznawalnym momencie.

Zmniejsz każdy efekt, który konkuruje ze sterowaniem w pochyleniu i przechyleniu. Powtarzające się informacje niskiego poziomu mogą pozostać subtelne; pilne ostrzeżenia o granicach zakresu lotu mogą być wyraźniejsze, pozostając przy tym ograniczone i możliwe do opanowania.

Ustawienia specjalistyczne

„Tłumienie prędkości kątowej” znajduje się w sekcji Czucie sterów → Tłumienie prędkości kątowej, „Opadanie drążka” w sekcji Czucie sterów → Czucie drążka, a „Podążanie za AP” w sekcji Autopilot → Podążanie za AP. W funkcjach „Tłumienie prędkości kątowej”, „Opadanie drążka” i „Podążanie za autopilotem” zerowe wzmocnienia lub zerowy zakres działania oznaczają wyłączenie.

• Tłumienie prędkości kątowej reaguje na symulowane prędkości kątowe statku powietrznego w pochyleniu i przechyleniu. Dostrajaj je w locie po gwałtownych ruchach sterami. Zwiększ wartość dla danej osi, gdy ruch statku powietrznego pozostawia powtarzalne kołysanie; zmniejsz ją, gdy obrót wydaje się sztucznie hamowany.
• Opadanie drążka modeluje ciężar nieobciążonego mechanicznego steru wysokości, ciągnący drążek do przodu przy bardzo małej prędkości. Dostrajaj je na postoju i podczas rozbiegu, a następnie ustaw „Prędkość zaniku opadania drążka” na prędkość, przy której opływ powietrza powinien już podtrzymywać ster wysokości.
• Podążanie za autopilotem przesuwa połączony element sterujący w kierunku polecenia symulatora uwzględniającego AP. Obsługiwane bazy MOZA korzystają z właściwej dla modelu ścieżki podążania; „Zakres działania” ogranicza zakres ruchu, a „Prędkość podążania” określa tempo ruchu. Inne urządzenia korzystają ze ścieżki sił programu Bridge — z zapisanym zakresem działania na ścieżce przejętej osi w X-Plane i ograniczonym sygnałem w MSFS. Niezależne sidesticki korzystają z utrzymania neutrum AP zamiast podążania z poruszaniem sterem.
• Wygaszanie przez Watchdog. Ustawienia czasowe funkcji Watchdog telemetrii znajdują się w sekcji Ustawienia → Sesja → Zaawansowane. Wartości domyślne są zwykle odpowiednie. Te wartości czasowe należą do aktywnego profilu, więc ich zmiana oznacza go jako niezapisany.

Strojenie wiropłatów

W sekcji Sprzęt → Śmigłowiec przypisz zwolnienie FTR osobno od resetu trymera i trymera przyciskowego. „Styl trymowania” wybierasz w sekcji Strojenie → Śmigłowiec → Trymer siłowy. Przytrzymaj FTR, ustaw nowe położenie i zwolnij, aby je przechwycić. Opór po utracie hydrauliki działa niezależnie od FTR. R22 ma sterowanie bez wspomagania. „Zapasowa VNE dla przeciągnięcia łopat” jest używana tylko wtedy, gdy symulator nie podaje prawidłowej VNE.

Wiropłaty korzystają z osobnej ścieżki strojenia, skupionej na ruchu drążka cyklicznego i trymerze siłowym. Wykonaj te kroki, zanim dodasz poszczególne efekty stanu wirnika.

1. Wybierz najbliższy profil startowy śmigłowca i ustaw „Układ sterowania” na „Wiropłat (śmigłowiec)”.
2. W sekcji Sprzęt → Śmigłowiec przypisz elementy sterujące FTR, zwalniania trymera lub trymera przyciskowego wymagane przez dany statek powietrzny.
3. Dostrój tłumienie drążka cyklicznego, aby uzyskać kontrolowany ruch, a następnie dostrój utrzymanie trymera siłowego w zawisie i w locie do przodu.
4. Dodawaj drżenie ETL, drgania VRS, wibracje 2/obr., drgania przy przeciągnięciu łopaty cofającej się, szuranie płóz i wibracje wirnika — za każdym razem w jednych warunkach lotu.

Poczuj stan wirnika dzięki wyraźnym sygnałom w locie

Mapa objawów i ustawień

Słaby środek: zanim zwiększysz wszystkie siły, sprawdź limity wyjścia sprzętu, martwą strefę sprężyny i nachylenie krzywej. Brak odciążenia: sprawdź profil układu sterowania, wielkość wytrymowania, telemetrię na żywo i ścieżkę wejścia. Oscylacje: rozbrój i zmniejsz odpowiednie wzmocnienie. „Zgłoś problem” zapisuje wybrany profil i dane diagnostyczne; potwierdzenie ACK od firmware nie dowodzi fizycznego zachowania.

Używaj najwęższego ustawienia, które odpowiada objawowi. Dzięki temu zachowasz te części profilu, które już działają.

• Wszystko jest zbyt silne lub zbyt słabe: dostosuj „Wzmocnienie główne”, a następnie powtórz cały krąg nadlotniskowy.
• Niewłaściwe jest tylko ustalone obciążenie w pochyleniu lub przechyleniu: dostosuj „Obciążenie steru wysokości” lub „Obciążenie lotek”. Użyj ustawienia „Maksymalna siła wyjściowa”, gdy problem pojawia się tylko przy dużych wychyleniach.
• Ster terkocze, przeskakuje lub oscyluje wokół środka: rozbrój, sprawdź mocowanie i polaryzację, obniż limit na stronie „Sprzęt”, a następnie sprawdź ustawienie „Siła sprężyny”, martwą strefę, tłumienie, tarcie, bezwładność i ostatnio zmienioną wartość.
• Obciążenie pojawia się za wcześnie, za późno lub narasta w niewłaściwym tempie: najpierw dostosuj ustawienie „Prędkość przelotowa odniesienia”, a następnie dopracuj ustawienia „Krzywa prędkości” i „Sztywność środka a prędkość”.
• Brakuje efektu: sprawdź jego kanał na stronie „Panel” w warunkach, które powinny go aktywować. Zanim zwiększysz siłę, potwierdź dane z symulatora, zastosowanie do danego statku powietrznego, wzmocnienie grupy i możliwości urządzenia.
• Ster wydaje się lepki, powolny lub nadmiernie ciężki podczas ruchu: rozbrój, upewnij się, że fizyczna baza działa prawidłowo, a następnie zmniejszaj tarcie, tłumienie lub bezwładność w profilu, po jednej wartości naraz, na osi, której dotyczy problem.
• Jeśli trymer nie odciąża nacisku, sprawdź układ sterowania w profilu, niezerową wartość „Odciążenie trymerem pochylenia” lub „Odciążenie trymerem przechylenia”, zmieniającą się telemetrię trymera i obsługiwaną integrację statku powietrznego. Sama nieruchoma kolumna sterowa wyśrodkowana w położeniu neutralnym nie świadczy o usterce trymera. Wyeksportuj pakiet diagnostyczny, jeśli telemetria się zmienia, ale oczekiwane odciążenie nacisku nie występuje.
• Jeśli „Podążanie za AP” oscyluje, rozbrój i sprawdź, czy statek powietrzny używa połączonego elementu sterującego i obsługiwanej integracji. Zmniejsz ustawienia „Zakres działania” oraz, jeśli jest dostępne, „Prędkość podążania”. Niestandardowy autopilot lub druga aplikacja sterująca tą samą osią może kolidować z podążaniem; zanim wprowadzisz kilka zmian, utwórz pakiet diagnostyczny.

Utrzymanie neutrum AP w stylu Airbusa

W odpowiednim profilu fly-by-wire otwórz sekcję Strojenie → Autopilot → Utrzymanie neutrum i włącz opcję „Utrzymanie neutrum AP Airbusa dla tego profilu statku powietrznego”. Domyślnie jest wyłączona. Gdy obsługiwana telemetria autopilota zgłasza jego włączenie, Bridge utrzymuje sidestick w pobliżu neutrum. Nie porusza drążkiem tak, aby podążał za sterami lotu, ani nie wydaje polecenia rozłączenia autopilota.

Obciążenie po utracie hydrauliki

„Obciążenie po utracie hydrauliki” może teraz dodawać opór ruchom drążka cyklicznego na ziemi i w zawisie, także przy aktywnym trymerze siłowym lub przytrzymanym FTR. Wymaga prawidłowej telemetrii utraty hydrauliki i włączonego ustawienia w profilu. Dodatkowy opór jest odczuwalny podczas poruszania drążkiem cyklicznym. Wykrywanie utraty hydrauliki w X-Plane nie jest jeszcze obsługiwane.

Zapisuj i poprawiaj

Zapisz profil dopiero wtedy, gdy jedna niezmieniona wersja sprawdzi się we wszystkich pięciu warunkach w tej samej sesji.

1. Na ziemi: postój, kołowanie, zakręty, hamowanie i rozbieg pozostają stabilne, z wyraźnymi, ograniczonymi efektami nawierzchni.
2. Start i wznoszenie: obciążenie sterów narasta płynnie, zachowanie przy małej prędkości zanika w zamierzonym punkcie, a pełny zakres ruchu pozostaje użyteczny.
3. Przelot i manewrowanie: centrowanie, równowaga pochylenia i przechylenia, odciążenie trymerem, czucie przy dodatnim przeciążeniu i powrót po szybkich ruchach sterami są przewidywalne.
4. Podejście: siły przy mniejszej prędkości pozostają pod kontrolą, efekty klap i podwozia pojawiają się przy właściwych zdarzeniach, a żaden efekt nie maskuje precyzyjnego sterowania.
5. Lądowanie i dobieg: przyziemienie, hamowanie, ciąg wsteczny, faktura pasa startowego i powrót do kołowania pozostają wyraźne i stabilne.

Zapisz po uzyskaniu stabilnego wyniku porównania A/B, użyj nazwy, która identyfikuje statek powietrzny i sprzęt, i zachowaj poprzednią działającą wersję, dopóki nowy profil nie sprawdzi się podczas kołowania, przelotu, manewrowania, podejścia i lądowania.